Friday, November 23, 2007

Son günlerde...

Çok çalışıyorum. Ama gerçekten çook çook. Kafamda sürekli son tarihler, telefon görüşmeleri, koşuşturmalar, gece yarılarına kadar süren işler.... Hatta şöyle söyleyeyim, dip boya için vakit ayıramadığımdan saç rengimi koyulttum...Adana'ya bölge açıyoruz, İzmir dekini yeniliyoruz. Bu sebepten haftamın yarısı bu şehirlerde geçiyor. Geçen gün bir gün sabah İzmir'e, öğleden sonra Adana'ya gidip, akşam geri döndüm...
Uçak beni hala fena yapıyor, inip bindiğim gün asla toparlanamıyorum, etkisi diğer günlerde de sürüyor...

Yine diş sorunları yaşıyorum. Geçen gün birisi diş, nazardan ağrırmış dedi, doğru olduğuna kendimi inandırdım. Çok fazla nazara geliyorum...

Arkadaşlarımı özledim, ne zamandır görmüyorum...

Çok fazla okuyamıyorum, yazamıyorum, kurudum sanki...

Aralık ayı geleceği için heycanlanıyorum. Her yer süslenecek, doğum günüm olacak diye sevinirken, bir yılın nasıl bu kadar çabuk geçtiğine şaşırıyorum...

Yine çok hassaslaştım. Çok ağlıyorum. Herşeye, gördüğüm yaşlı teyzeye, uzaktaki mezarlığa, trafik kazasına, tabiki şehit haberlerine, pazar günü Bekir Coşkunun köşesinde bahsettiği köpeğe, herşeye, herşeye...


Bloguma sayaç koydum. Bu kadar olduğunu tahmin etmiyordum beni okuyanların. Hepinize çok teşekkür ederim :)

5 comments:

Aslı said...

canım benim...
kıyamam ben sana.. ama bu kadar zeki, pratik ve mükemmel olmanın sonu bu...
keşke yine birlikte çalışıyor olsaydık mine :(
seni çok özlüyorum :( ve çok seviyorum..

işlerin hafifler umarım bir an önce.. birine ihtiyacın olursa gelirim biliyosun :))

Emre said...

uzun zamandır bakmamıştım.


gelmişken bunalıma girdiğini görüp
bir sanal sevgi bırakayım dedim

Sağlığına Dostum...

Mine Yaman said...

Aslım, canım,
Her zaman gelsen keşke, burda olsan hep.
Ben de seni çok özledim, hepte çok seviyorum...

Emre,
ihmale gelmem biliyosun :P
Teşekkür ederim...

İbrahim koç said...

bir saniye ya.. buderece hayatın seni yıprratması hakikaten düşündürücü ve acı verici. sıkıntıları bir kenara atıp alıp başını gitmek var(bu seçenek yaşam bounca saklı hakkımız bizim ). elbette mücadele gerekir ama bu duygu-yorunlukla değil. ama net olan bişey var sizi çok iyi anladım. hadi iyi-leşmeler.

Mine Yaman said...

Hayat hepimizi yıpratıyor.. Yıpratarak öğretmek onun öğretme şekli :)
Beni anlamanıza sevindim, biraz karışığım bu aralar..

Sevgiler,